Sajo yo lotak tajok'eh Kitab Tak Bobaghih. Omak ese dulu ngato'an oghang yang momokak yo, tak ngonti2 ni dipanggey'eh maco kitab tak bobaghih.
Hari ini ese tak tau nak buek apo. Teghigin nak buek coghito untuk masuk’an dalam blog smbkns. Nak buek coghito apo tah. Dah ompek lima aghi dah, cam tu yo. Suleh hurop pun tak tulih. Pagi ni duo kali bukak blog smbkns. Biaso yo. Online paper abih baco dah. FB memang ese maleh nak layan sangat. Abih kek anak anak, sedaro magho, ipar lamai yo yang add. Sib baik mentuo tak ghoti.
Tah apo bondo ditulih eh, kadang2 tak ghoti kito nak maco’eh doh. Ese posan ngan anak dagho ese.
“Gambar abah jangan kau masok’an dalam facebook, kang ghamai oghang gilo kek abah kang”
Tak yo ghoti de doh. Ado yo gambar ese. Fb dio pun diuboh’eh namo ngan binti sekali. Kok dah bobinti tu apo laie, masok lah namo ese sekali. Nak maghah tak dapek tu doh. Hak dio. Kadang2 gogham yo ghaso eh. Tak po lah. Sok kita create a/c fb yang lain pulak. Yang dio oghang tu tak dapek caghi.
BUDAK TU.
Kigho2 onam boleh atau tujuh boleh tahun dulu. Waktu tu anak ese yang ini, masih kocik dan bolun sekolah laie doh. Ompek tahun kughang lobih. Dio nilah yang menyambung tali silaturahim ese sekeluargo ngan pak mentua ese. Memang ese maghin tu nikah menyolosai’an eh buek sendighi yo. Tak do soghoto montue ese doh. Malah pinangan ese ditolak’eh. Nikah kek pejabat kadhi. Yang nikah’an pun kadhi senighi. Sonang tak nyusah’an oghang. Tompi sobona’eh susah, sumo’eh kono buek dan urus sendighi. Padan muko ese. Tak do oghang nak miko macam Jokiden tu doh. Ghonti’an lah. Borsanding?. Tak ngaso. Haghap.
Setiap minggu ese misti datang ke ghumah akak ese. Kengkadang tu tolopeh yo, bilo ado hal lain. Minggu dopan’eh tu jadi wajib pulak. Ghaso ese tak ponah jaghak sampai tigo minggu tak poie doh. Sobab eh, ghumah montuo ese dokek ngan ghumah akak ese. Tompi ese tak poie doh ghumah montuo ese tu. Oghang tak suko kito. Palsapah ese sonang yo. Pinggan tak ghotak, nasi tak dingin, oghang tak ondak, ese tak ingin.
Tompi tak ingin macamano pun, ese kono yo bebaik ngan mentuo ese. Ese ni menantu, dio mentuo. Istimewo mak montuo ese. Dio ni tosopit totongah. Nak lawan tak buleh. Nak sokong pun tak beghani. Kek tompek kito, ese ni oghang semondo yo. Patut kono dondo tu. Kambing sekor, bogheh sepuluh gantang. Nasib baik tak bopayung kek naungan adat pepatih. Tomonggong pun tidak ghaso eh.
Antagho mak mentuo ngan pak mentuo ese tu, yang kogheh hati eh pak mentuo ese. Bonci boto dio kek ese ni maso tu. Kok ese jadi dio, dio pulak jadi ese, ese pun bonci yo kek dio ghaso eh. Tompi ese ado senyato yang buleh molombut hati ati pak montuo. Ceh cakap bosa pulak. Montang montanglah dah lopeh. Senyato eh tu lah, anak ese tadi. Camano?.
ANAK DAGHO ESE
Somonjak nikah ese tak ponah balik (poie) ghumah dio doh. Bilo ese dapek anak potamo, ese boghi tau mak mentuo ese melalui akak ese.
“Apo kato eh ?” ese tanyo akak ese, nak tau apo respon mak mentuo ese bilo dapek cucu sulong.
“Diam yo deh mulo tu. Dio tanyo anak lelaki ko pempuan? Den kato ‘an pempuan. Tu yo lah.” Jawab akak ese.
Selang beberapa aghi lopeh bosalin tu, isteri ese pun dibonarkan balik ke ghumah. Pihak hospital tak nak tahan lamo lamo doh. Tak ado masalah copek disughuh’eh balik. Oghang lain ghamai laie nak beghanak. Boghombik.
Kami balik ko Kampung Melayu Subang. Tak tau nak kobarlah maso tu. Bocampur baur peghasak’an ese ni. Lotih, suko, sodih sayu, ibo ati pun ado. Kek ghumah apo pun tak ado persiapan untuk baby doh. Kok ado pun yang diboli, cumo kain lampin sikit dan barangan macam bodak dan minyak bayi. Lobih kughang camtu lah. Yang lain lain tu boli kendian.
Masok dalam ghumah tu sunyi yo ghaso eh. Tak cam oghang lain doh. Ponoh ghumah oghang datang melawat. Sedagho maro boghobot ghobot datang nengok. Bawak buah tangan. Ucap tahniah. Tompi ese tigo oghang yo. Antagho tigo oghang tu, dah tontulah ese yang kuek sekali. Jadi semua kojo ghumah ese buek. Masuh dan Masak pun ese yo muek. Selalu eh lauk boli yang dah masak kek kodai yolah. Nasi masak sendighi. Mandian untuk oghang ghumah ese, pun ese nyiap’an. Mandi dio senighilah. .dah godang.
Apo apo yang ese dan oghang ghumah ese tak ghoti / tak paham ese poie tanya Mak Cik Minah dan laki’eh Pak Cik Dollah. Oghang panggey dio Dollah Satey. Sobab dulu dulu maso mudo, dio jual satey. Jiran sbolah baghuh ghumah. Oghang Jawo asal situ. Dialah yang menoman’an ese maso menunggu oghang ghumah ese bersalin kek hospital aghi tu.
“ORang tue kau kat kampong. KeluaRge mentue tak datang. BiaRlah mak cik peRgi ngantaRR“ tawaran Mak Cik Minah dalam loghat jawo yang pokat.
Ese ambik cuti duo minggu. Maso tu bolon ado cuti isteri bersalin ni doh. Memang ese jimat’an cuti untuk menyambut kelahiran anak ese ni. Adolah tingga sikit untuk aghi gayo esok pulak. Kok ado emergency tak tau lah camano nak buek. Boli MC lah agak’eh.
Aghi tu ese senarai’an lah mano baghang yang patut nak diboli. Besok poie supomaket tak do lah baghang yang totingga nak di boli. Potang tu, ese poie pulak ghumah Mak Cik Lijah bidan kek ujung kampong. Mintak dio datang ghumah. Esok tu dio datang. Pakej , ughut dan jamu param sekali. Ese tak ghoti, ikut’an yo. Mandi’an budak pun upah dio sekali. Sonang. Janji oghang ghumah dan anak ese selamat. Kang kok ese yang mandi’an kang, macam Pak Pandey mandi’an anak dio pulak. Jongkeh budak tu..tosongey yo gigi’eh. Golo de’eh.
Esok eh tu, abang ese datang melawat. Dio ni bujang laie maso tu, umo eh dah banyak dah. ( Tak lamo lopeh dio pun nikah) . Ditengoklah keadaan ese. (Ese takot dio cancel nak nikah, bilo dio tengok keadaan ese maso tu) Lalu dio menawarkan dighi untuk nyomput omak ese kek kampong. Ese pun setuju. Ese setuju tu bukan sughuh omak ese buek kojo ngomeh’an ghumah doh. Nak bagi dio nengok cucu eh yoh. Lopeh tu dapek’an sikit sikit nasihat dio. Apo yang patut dibuek. Kojo masak dibuek’eh lah. Tompi kojo lain ese buek. Aghi ko ompek omak ese pun sampai.
Lopeh tu budak tu menangis yo kojo eh. Tak tau nak buek apo. Yang ghoti’eh topok yolah budak tu. Usap usaplah. Apo aka. Lalu omak ese ambik budak tu.
“Budak ni lapar ni..” ramal omak. Dilotak eh balik budak tu kek tilam.
“Tu nak buek camano?” Tanyo ese.
“Boghilah makan..bak den buek’an makan eh hah” nyambey omak ese bangun nak ko dapor.
“Doktor larang beri makan mak..!” Comeh oghang ghumah ese. “Dia kato dah enam bulan hingga setahun nanti baru boleh makan pejal”
“Hah dokto, kan buleh dongar bonar doh. Sumo anak den, kocik kocik laie dah den boghi makan” Hujah omak ese. (sebiji macam jokiden)
“Kok tak boghi makan sok, melalak yolah kojo eh. Tak pek nak bwek kojo lain doh.” tambah syarah omak ese.
Oghang ghumah ese diam. Mati aka nak nyawap. Ontok topi tak beghapo setuju.
“Yo lah, den cubo buek sikit yo hah. Ghonti’an nangih eh tu yo.” Omak ese mengalah sikit. Tompi masih berkogheh.
Dio poie ko dapor. Tak lamo tu datang balik, bowak nasi lenyet dalam pighing dan secawan air kosong. Adolah dalam sesudu agak’eh. Diboghi’eh lah anak ese tu makan. Mulo mulo ditest’eh dulu ngan jaghi eh yang dah dibasah’an ngan air kosong tadi. Monangkap mulut budak tu, macam oghang ngail ikan ghuan. Toghuyh boghonti nangih.
Disuap’eh lah ngan nasi tadi, budak tu. Memang budak tu nampak lapar nak makan.
“Kau tengokkkk.. Cakap den kau tak cayo..” Eksen oghang tuo tu.
Kadang kadang ese selalu yo ngusik anak dagho ese tu. Dulu dio ngisap jaghi uwan’eh yang kombang dan itam. Po tak itam’eh, kosawah yo pagi potang. Sekaghang ni jaghi omak masing masing bokilat, tompi nyuap’an anak pakai sudu yo. Kih kih kih..sian.
Lopeh seminggu poning dio’eh. Ese pinjam’an ghembeh kek Pak Cik Dollah. Abih ghumput kek koliling ghumah tu ditaghah’eh. Tak lamo lopeh tu, mintak balik kampong lah deh. Ayam eh tah apo kobar lah, lado eh tak do yang nyighamlah. Camacamlah. Konolah abang ese ngantar’an omak ese balik kampong.
Tigo aghi lopeh tu pulak, adik adik oghang ghumah ese pun datang. Limo oghang. Ipar ipar ese ni tak ado masalah doh. Sumo nyokong kami yoh. Tompi sumo’eh budak laie, sekolah menongah baghu. Bangso budak yang borakal, datanglah deh nyongok. Ghupo’eh budak budak tu datang , omak ayah eh tak tau doh.
Dicoghito’an dek adik adik ipar ese ni, bilo dio balik keghumah. Omak’eh bagi tau.
“Kakak kau dah bersalin”
“Ahh, dah bersalin. Eloklah tu” pugho pugho tak tau lah tu. Masing masing takot pokagho ni sampai kek telinggo ayah’eh.
“Pergilah jenguk” Keteh mak mentuo ese merayu.
“Tak ndaklah. Nanti ayah marah. Emaklah pergi” Elak ipar ese.
“Aku ni tak boleh pergi, Ayah kau tu tahu nanti, Mati aku. Kalau boleh dah lama sampai dah”
“Kalau emak pergi, barulah kami pergi”
Kesian oghang tuo tu. Budak budak ni suko ngolok-ngolok oghang tuo..
Solang duo minggu lobih kurang, sampailah mak mentuo ese ko ghumah ese.
BOSAMBONG KOJAP LAIE …nsr..